Jesteś tutaj: Strona główna > O szkole > O patronie

Życiorys patrona

     Urodził się 31 marca 1892 roku w Szczerzecu pod Lwowem w rodzinie Polaków pochodzenia chorwackiego. W latach 1910-1914 studiował na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Lwowskiego: filozofię ścisłą oraz filologię polski. Podczas I wojny światowej wcielony do armii austriackiej. Po zawieszeniu broni 11 listopada 1918 zdezerterował i przedostał się do Krosna, gdzie już 14 listopada wstąpił do Wojska Polskiego.
    14 listopada Maczek zameldował się u płk Swobody, dowódcy garnizonu Krosno i tego samego dnia otrzymał dowództwo kompanii krośnieńskiej, przeznaczonej do odsieczy oblężonego Lwowa. W kwietniu 1919 batalion został przerzucony w rejon Sądowej Wiszni i wszedł w skład 4 Dywizji Piechoty gen. Aleksandrowicza. Utworzył "lotną kompanię szturmową". Jednostka dowodzona przez Maczka niemal samodzielnie zdobyła Drohobycz i Borysław, a później Stanisławów.
    Jesienią 1919 Maczek, wraz z całą dywizją, został przerzucony na Wołyń. Wiosną 1920, gdy rozpoczynała się ofensywa kijowska wojny polsko-bolszewickiej, był już w sztabie 2 armii gen. Raszewskiego. W połowie sierpnia 1920 batalion kpt. Maczka zdobywając miasto Waręż przełamał front 24 dywizji sowieckiej. Zadaje Niemcom ciężkie straty w bitwach pod Jordanowem, Wiśniczem, Łańcutem i Rzeszowem.
     15 listopada 1939, w uznaniu zasług, otrzymuje awans do stopnia generała brygady. 21 października 1939 Maczek przedostaje się do Francji. Tam, wraz z elementami Brygady, walczył m.in. w walkach odwrotowych francuskiej 20 Dywizji Piechoty. Zaraz po przybyciu do Londynu, w październiku 1940, Maczek otrzymał order Virtuti Militari za męstwo w walkach we Francji. Gen. Maczek dowodzi swą dywizją w zwycięskiej bitwie pod Falaise.
     11 listopada 1990 r. został awansowany do stopnia generała broni. Zmarł 11 grudnia 1994 roku w wieku 102 lat. Pochowany został na cmentarzu żołnierzy polskich w Bredzie.